Catching Up with the INGLEs : April - May 2011

ซากบางส่วนที่กู้มาได้ค่ะ เหลือแต่รูป เรื่องราวหายไปหมด ว่างๆ จะมาเล่าเรื่องนะคะ

Weeping Willow

ของขวัญวันแม่ ถูกใจจริง..จริ๊งงงง…

“วันแม่” ผ่านไปหลายวันแล้วหล่ะค่ะ ปีนี้ก็เหมือนทุกๆ ปี ไม่มีอะไรแปลกใหม่ พ่อบ้านและลูกๆ พยายามจะเสิร์ฟอิชั้นด้วย Breakfast in Bed ตามทำเนียมของชาวไอ้กันเค้า อิชั้นเป็นคนนอนเช้า-ตื่นบ่าย วันนั้นนอนหลับเพลินไม่มีใครกวนแต่ต้องตกใจตื่น.. ไม่ใช่อาหารเช้ามาเสิร์ฟบนเตียงหรอกนะคะ แต่เป็นเสียงโครมคราม โช๊งเช๊ง โล๊งเล๊งจากในครัว อีพ่อบ้านกับลูกๆ ช่วยกันต้มกาแฟ เกิดล้น หกเลอะเทอะ อิชั้นต้องลุกไปดู ทุกคนร้อง ว๊าาาา…. ตื่นมาทำไม กำลังจะไปเซอร์ไพร้ส์ กลับกลายเป็นทำให้อิชั้นต้องโมโหแต่เช้า เก็บ เช็ด ทำสะอาดไป บ่นไป กองทัพถอยไปนั่งดูทีมีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มาช่วยเก็บทำสะอาดเลยค่ะ น่าโมโหจริงๆ สุดท้ายวันนั้นก็เลยต้องพากันไปทานเช้า (ตอนบ่ายๆ) นอกบ้าน แล้วไปซื้อกับข้าวกับปลากันต่อค่ะ

มาดูกันค่ะ ว่าอิชั้นได้อะไรบ้าง เราไม่มีของขวัญแฟนซีราคาแพงให้กันหรอกค่ะ เพราะจน ปีนี้ลูกๆ ซื้อชุดนอน (ชุดอยู่บ้าน)ให้ค่ะหรือชุดมูมู่ (พ่อบ้านชอบเรียกอย่างนั้นค่ะ) ลูกๆ ซื้อให้แต่พ่อจ่ายเงินตามระเบียบ ส่วนทีรามิสุขี้เหร่ก้อนนี้พากันไปซื้อจาก French Baker เจ้าประจำ นั่งดูเค้กแล้วก็ อืมมมม…. จะทำอะไรให้มันปราณีตงดงามอีกนิดนึงก็ไม่ได้ จากที่เคยชื่นชมร้านนี้ว่าเค้กเค้าอร่อย แต่หลังๆ มาชักไม่เข้าท่า สงสัยต้องบอกสาราเลิกกันซะแล้ว

จากนั้นก็ไปช้อปของเข้าบ้านเข้าครัว สะต๊อปแรกเลยก็ที่ See’s Candy ร้านช๊อคโกแล๊ตของอิชั้น กล่องบนเป็นของหนูดีกับพ่อ Milk Almond ส่วนอิชั้นเหมาคนเดียว Blueberry Truffle กับ Raspberry Cream อย่างละครึ่งพาวนด์ สะต๊อปที่สองคือ Costco ซื้อน้ำแร่ วิตามินกัมมี่ต่างๆ Angus Burger ของไอ้ตี้ 4 กล่องเลย เกี๊ยวซ่า มะม่วง สตรอเบอรี่ สเปรย์กันแดด โฟมบอร์ดให้ลูกว่ายน้ำ ฯลฯ และ Sam-E อีก 2 กล่อง จากนั้นก็ไปแวะ World’s Market ซื้อป๊อกกี้ ขนมนิดๆ หน่อยๆ ให้ลูก ได้ grater ติดมือมา 1 อัน อิชั้นเอาไว้ไส ขูด ขิง เวลาทำกับข้าวค่ะ ขี้เกียจหั่นฝอย จริงๆ เป็นคนมีฝีมือเรื่องหั่นฝอย ซอยยิบนะคะ แต่ทำให้ลูกๆ กิน มันเขี่ยจนน่าโมโห ขูดใส่เลย กับข้าวหอมดี และเขี่ยไม่ได้ 555 อิชั้นแวะร้านนี้ประจำ (World’s Market) เพราะชอบไปซื้อขนมต่างๆ พอซื้อครบ $100.- ก็จะได้คูปองส่วนลด $10.- แผนการตลาดเค้าก็เวิ๊กแหละ 5555 อิชั้นติดกับเค้าตลอดเวลา

ร้านต่อมาคือ Marshalls อิชั้นแวะไปซื้อ “สปอร์ตบรา” ค่ะ หาสีที่มันเหมาะกับคนชราไม่เจอ ไอ้แอ๋นแต๋นมาเลย ราคาเต็มๆ ตัวละ $39.99 ลดแล้วเหลือ $15.00 ยี่ห้อเป็นที่ยอมรับ ใส่ได้ที่ 2 ด้าน (ใครจะรู้จะเห็นวะ 555 แต่ถ้าไม่ใส่สิเน๊าะ เค้ารู้กันโม้ดดดด….) เป็น Mid-Impact โลดโผนโจนทะยานได้ระดับนึง 555 คัพ C นะคะมิใช่คับใจ ร้านขายของแบบนี้มีหลายร้าน เช่น Ross, TJ Maxx และ Mashalls จะเป็นร้านขายของที่ตกรุ่น ไม่ครบไซ้ส์ ครบสี มาจากห้างใหญ่ๆ ค่ะ ของดีๆ สวยๆ ราคาถูกเยอะแยะ แต่ต้องมีเวลา เพราะเค้าแขวนไว้เป็นพรืดดดด… ไม่ได้เรียงเป็นหมู่เป็นพวกซะเป็นส่วนใหญ่ และจะดีมาก ถ้าไปช้อปแล้วไม่มีไอ้ตี้ไปด้วย 555 

รูปนี้และรูปต่อๆ ไป เป็นรูปข้าวของที่ไปซื้อมาเมื่อวีคเอนด์ก่อนๆๆๆๆ โน้น จำไม่ได้ ข้าวของที่ซื้อมาก็เดิมๆ พอหมดไปก็ซื้อมาเพิ่มค่ะ เชิญชมค่ะ

ไอ้ตัวทะโมนกับคิงคองรอมมี่และไอ้โทบี้เดอะแค้ตค่ะ

ม่ม่วงที่ซื้อมาจากรูปข้างบนโน้น อิชั้นก็มาทำข้าวเหนียมมูนแม่อู๋ อร่อยมากกกก…. 555 แต่บักม่วงเจือกเปรี้ยว เซ็งไปตามๆ กัน เพราะลูกๆ และพ่อบ้านชอบข้าวเหนียวมะม่วงค่ะ ไปซื้อเค้าก็แพงแล้วให้มัม่วงมาฝานึง ข้าวเหนียวก็หวานจนแสบ tood แล้วก็โชคดีไปได้ชะอมสดๆ มา 2 ถุง เลยทำชะอมทอดไข่ และมะเขือทอดไข่ด้วยค่ะ (เอามะเขือม่วงหั่นจิ๋วๆ แล้วคลุกกับไข่ลงทอดค่ะ) แล้วก็ตำน้ำพริกะปิเยอะแยะ เอาใส่ช่องฟรีซค่ะ ค่อยๆ แบ่งมาทาน เก็บไว้ได้นาน ที่ต้องแช่แข็งเพราะไม่มีใครทานด้วย จะตำทีละนิดละหน่อยก็ไม่เข้าท่า พอเวลาจะทาน…คืนก่อนหน้าก็เอาลงมาไว้ในช่องธรรมดา พอน้ำพริกละลายก็ตักออกใส่ถ้วยตามที่ต้องการ ที่เหลือก็เอาเก็บเข้าช่องฟรีซเหมือนเดิม ส่วนกระปุกฝาแดงนั่นเป็นน้ำปลาพริก+กระเทียมค่ะ ทำให้อร่อยเชียว เอาใส่ขวดแช่ตู้เย็น สะดวกดีค่ะ ท้ายสุดก็ผัดเนื้อน้ำมันหอย ดูสีจืดๆ แต่อร่อยมากค่ะ เด็กๆ และพ่อบ้านฟาดกันเรียบ

มาถึงของขวัญ (วันแม่) ชิ้นสำคัญจากพ่อบ้าน…ไอ้หนวดสุดที่รัก เตาอังโล่ใบเขื่องค่ะ 5555 อยากได้มานานมากกกก…. ฝากเพื่อนแต่ละคนให้ซื้อและแบกมาจากเมืองไทย ก็ไม่มีใครมีน้ำใจ 555 โม่หินก็ด้วย ใจร้ายใจดำกันจริ๊งงงง…. แต่อย่าฝากกรูนะ ไม่รับฝากเหมียนกัลล์ ไปเจอเตาอันนี้จากร้านคนลาว เล็งอยู่นานแต่ไม่ซื้อซักที แต่ก็ลืมไปแล้ว วันนั้นพ่อบ้านไปแวะ อิชั้นซื้อผักโน่นนี่เก็บข้าวของใส่ท้ายรถ อีพ่อบ้านบอก..เดี๋ยวไปซื้ออะไรดื่มนิดนึง ก็เลยนั่งรอในรถ สักพักรู้สึกได้ว่ารถ “ย้วบ” พร้อมกับเสียงโครม… พี่แกให้เด็กที่ร้านช่วยยกเตาใส่ท้ายรถค่ะ วันนั้นกลับถึงบ้านเลยชวนลูกๆ ไปเล่นหลังบ้าน ปิ้งลูกชิ้นกันค่ะ สนุกดี เป็นวันและช่วงเวลาดีๆ ในชีวิตอีกวันนึงค่ะ

Life is what we make it,

always has been,

always will be.

I'm half alive...sick like a dog!

เริ่มจากไอ้ตี้ไอแค่กๆ นำหน้าอยู่ 2-3 วัน ก็ถึงคราวอิชั้นไอโคร่กๆ ตลอดวันตลอดคืน กินยาเป็นขนมเลย เพราะอยากหาย สงสารลูกมากกว่าตัวเอง ตอนนี้ไอ้ตี้ผอมบักโกรกกว่าเดิม ไอกันจนเหนื่อย จริงๆ ไม่น่าจะป่วยกันเลย เพราะเพิ่งจะยกโขยงไปฉีด Flu Shot กันมา

ลูกๆ กับแมวๆ หนูดีพาแมวไปเดินที่พาร์ค …งานนี้ FAIL..!!

เริ่มจากเดือนก่อน ก็วุ่นๆ พาลูกเต้าและตัวเองวิ่งผัด แปะมือกันไปหาหมอฟัน ทำความสะอาดฟันประจำ 6 เดือน อิชั้นโชคดีกว่าเพื่อน เพิ่งเจอหมอฟันที่ไม่ฟัน (for real) 555 คือ ฟรี ค่ะ ฟรี อ่านไม่ผิด แต่ต้องขับรถไปถึงเฟสโน่โน่น ถือว่าคุมค่าน้ำมัน ถึงแม้ตอนนี้จะแกลลอนละ $4.25 (ชนิดถูกสุดนะคะ) วันนั้นไปที่คลีนิคหมอฟันครั้งแรก ก็นึกว่าจะเป็น consultation กับ x-ray เฉยๆ แล้วก็นัดให้ไปทำสะอากดวันหลัง ปรากฎว่า หมอบอกว่า วันนี้มีเวลาหรือปล่าว เพราะจะทำ deep cleaning กับมีปะผุนิดหน่อย มีฟันที่อุดไว้ดูเหมือนจะร้าว อิชั้นก็รีบตอบไปเลย เอา-โลด-หมอ จัดมาให้ครบ พอหมอบอกรอเดี๋ยว clerk จะมาคุยเรื่องราคาและเงินทองก่อนนะ เพราะคุณเหมียนต้องโทรคุยกับประกันของอิชั้นก่อน ว่าจะจ่ายกันยังไง …. มีลุ้น

พาลูกๆ ไปงานสงกรานต์ที่วัดลาว

พอคุณเหมียนเข้ามาก็บอก not a penny out of your pocket! Woo Hoo Yee Haa! ของฟรี ชอบๆๆๆๆ พอเสร็จก็ปากตุ่ยๆ ขับรถกลับบ้าน แล้วก็สาระวนปฏิบัติภารกิจปกติชีวิตประจำวัน วิ่งโน่นมานี่ รับ-ส่งลูก จริงๆ มีนัดไปทำ crown ที่คลีนิคเดิมอีก แต่พอไปแล้วมันอันต้องเลื่อนไปหน่อยนึง เพราะถูกส่งให้ไปทำ x-ray แบบพิเศษ เพราะหมอเห็นรากฟันที่จะทำครอบมีเงาปริศนาอยู่ แต่ยังไม่ได้ทำนัดกับคลีนิคที่รีเฟอร์ มีเรื่องยุ่งๆ เข้าคิวรออยู่เยอะ รอไปก่อนละกันนะฟันเอ้ยยย….. เรื่องฟันๆ ก็ผ่านไป

พ่อบ้านหยุดงานไปร่วมงานหนูดีรับรางวัลเรียนดี แล้วพาลูกๆ ไปดินเน่อร์ อีหนูดีงงๆ กับรองเท้าของแม่บนโต๊ะอาหาร 5555

ตั้งแต่ได้เรื่องว่าไอ้ตี้ตัวแสบจะได้ไปโรงเรียน (พรีสคูล) แล้ว ก็วิ่งวนทำนัดหมอเรื่องตรวจสุขภาพของลูก นัดหมอฟันตรวจสุขภาพฟันด้วย ก็จัดการไปจนครบเสร็จตามรีเควสทั้งหมด พอดีกับโรงเรียนอีหนูดีรีเควสมาอีกว่าให้เด็กๆ ฉีดวัคซีน whooping cough (ไอกรน) เพราะตอนนี้กำลังระบาดอยู่ในแคลิฟอร์เนีย ก็เลยพาลูกโห่กลับไปที่ Health Department อีกรอบ พอพยาบาลดูใบเหลือง (Yellow California Immunization Record Card) ก็บอกว่าไอ้ 2 ตัว ฉีดกันไปครบหมดแล้ว มีแต่ไอ้ตี้ต้องฉีด Flu shot booster เลยถามไปส่งเดชว่าอีแม่มันต้องฉีดไอ้วัคซีนไอกรนหรือปล่าว นังพยาบาลก็ทำเฉยๆ หมั่นไส้วุ๊ย ไหนๆ ก็มาแล้วอย่าให้เสียเที่ยว เลยบอกขอฉีด Flu Shot ซะเลย เพราะมันมาระบาดอีกระลอกแล้ว สรุปว่ามีแม่กับไอ้ก๊อตตี้ได้ฉีดฟลูฉ่อดวันนั้น พอกลับมาบ้าน แม่กับไอ้ตี้ก็ผลัดกันป่วยมาเกือบ 2 อาทิตย์แล้วค่ะ

นอกจากบริจาคเงินซื้อสายรัดข้อมือในรูป (เพิ่งจะนึกออกว่าน่าจะเอามาถ่ายรูปเก็บไว้ 555)

อิชั้นยังได้บริจาคเงินเล็กๆ น้อยๆ เวลาจับจ่ายซื้อกับข้าวเพื่อช่วยเหลือเพื่อนร่วมโลกชาวญี่ปุ่นด้วยค่ะ

ไอ้ตี้เริ่มไปพรีสคูลมาได้ 2 สัปดาห์แล้ว ค่าเรียนวันละ $20.- แต่เค้าให้ไอ้ตี้ไปเรียนแค่อาทิตย์ละ 3 วัน จันทร์ พุธ ศุกร์ พอไปได้อาทิตย์เดียวก็ป่วย อดไปอีก ไอ้ที่ป่วยๆ ไปโรงเรียนไม่ได้ เราก็ต้องจ่ายนะคะ พอดีกับมีวันหยุด Spring Break อีกตลอดอาทิตย์ ซึ่งคุณพ่อก็ต้องจ่ายด้วยเหมือนกัน บาดเจ็บกระเป๋าตังค์ไปนะพ่อนะ

Act as if what you do makes a difference. It does.

Long Weekend & True Grit

ลองวีคเอนด์ที่ผ่านมาไม่มีอะไรพิเศษ รอมมี่ไม่ต้องไปโรงเรียนในวันจันทร์ หยุด 3 วัน (President’s Day - วันเกิดพี่จ๊อค วอชิงตันเค้า 5555) ไม่ได้วางแผนอะไรกัน ก็พาลูกไปกินอะไรนิดหน่อย เลยค้นพบร้านแฮมเบอเกอร์อร่อยทีเดียว คนอื่นสั่งไรต่อไรกัน อิชั้นสั่ง California Burger & Fries ใส่อะโวคาโด้มาด้วย อร่อยๆๆๆๆ ต้องไปอีก แต่แพงมาก จานละ $10.99 โน่น นานๆ กินที…พอทนได้ วันนี้หิวมาก สวาปามอย่างรวดเร็ว ไม่เหลือซากให้ถ่ายรูปเลย

จากนั้นก็พาเด็กๆ ไปดูหนังกัน วันนั้นอิพ่อบ้านเผด็จการ อยากดู True Grit พูดไปตลอดทางที่ขับรถ ระหว่างที่ทานอาหารกัน ไม่มีใครอยากดูด้วย นานาความเห็น สรุปว่าเราจะแยกย้ายกันเข้าไปเลือกดูตามใจชอบ หนังใครหนังมัน พอถึงที่ซื้อตั๋ว คนขี้เหงา…อิก๊อตของอิชั้น บอกว่าทุกคนต้องดูหนังเรื่องนี้ อ้าว…รายว้า… อิชั้นอยากดู Black Swan เค้าจะเลิกฉายแล้ว ขอดูหน่อย หนูดีกับอีว่าอยากดู Roommate ไม่มีใครอยากหนีบไอ้ตี้ไปด้วย ทีแรกนึกว่าพ่อลูกจะไปดูโยกิแบร์ (แหวะมาก) พอดีมันลาโรงไปแล้ว คุยกันมาเป็นดิบดี…สรุปทุกคนดู ทรู-กริต เซ็งเลย ดูก็ดูวะ พอเดินเข้าโรง คนไม่เยอะ ระหว่างที่ดูหนัง ไอ้ตี้วิ่งหนีออกมา 3 รอบ อีว่าไปไล่จับเอากลับมา 2 รอบ พ่อมันไปไล่จับเอากลับเข้ามา 1 รอบ เหอๆๆๆๆๆ สะจาย อิชั้นนั่งอ้วนดูหนังสบายใจเฉิ่บ 55555

หนังเรื่องนี้มาจากนวนิยายคลาสสิค เคยสร้างมาแล้ว (กี่รอบไม่รู้ค่ะ ขี้เกียจค้นคว้า 555 เห็นเค้าโปรยคำว่า Retribution 2011 ก็แสดงว่าเค้าทรีบิ้วให้กับเวอร์ชั่นก่อนๆ แหละเน๊าะ) ก่อนหน้านี้มี ปู่จอห์น เวน เล่น อิชั้นคิดว่าอิชั้นอาจจะเคยดูก็ได้ เพราะสมัยเด็กๆ เด็ดแม่อิชั้นชอบดูหนัง westen คาวบอย จริงๆ แม่พาดูหนังแหลกแหละ หนังแบบนี้จะมีรถแห่หนังผ่านหน้าบ้าน สมัยโน้นนน… ไม่รู้หรอกที่เค้าประกาศปาวๆ หมายถึงอะไร จำได้แต่ว่า 35 มอ มอ ซีนีม่า ซาโค๊บบบบ… บลาๆๆๆๆๆ … เด็ดสุดก็ต้อง “โกญจนาท”…พากย์ 555 อันนี้จำแม่น 555 กลับเข้าเรื่อง … หนังที่ดูวันนี้ ถือว่าดีทีเดียว เป็นหนังคาวบอย ดราม่า มีตลกนิดๆ ด้วย จากที่เห็นคนที่เข้าดู เป็น old white folks ไม่เห็นไอ้เม๊กเลย 5555 พวกลุงๆ ป้าๆ แกคงเคยดูเวอร์ชั่นเก่า เลยมาระลึกความหลังกัน 555 รวมทั้ง old white ดัมแอสสส์ สามีของอิชั้นด้วย 5555 เอิ๊กกกกก…. เป็นว่าหนังเรื่องนีี้น่าดูเหมือนกันนะคะ ใครไม่ได้ดูก็ไปดูกันซะ ไม่ใช่หนังคาวบอยยิงกันโป้งๆ ป้างๆ น่าเบื่อ รอมมี่และอีว่าก็คอนเฟิร์มเป็นหนังดี ถูกใจ ตอนแรกไม่อยากดู พอดูจบแล้ว…อืม ดี ดี

ถ่ายรูป mural ตรงที่เอารถไปจอดตอนที่แวะทานอาหารกัน ดูสวยเชิงสยองดีค่ะ ส่วนรูปสก๊อตตี้หน้าตาเยินกลับมาเลยค่ะ จมูกแน่น น้ำตาเยิ้ม เหมือนจะเป็นหวัด กลับถึงบ้านจับป้อนยา หลับคร่อกไปเลย แต่ตอนนี้สบายดีแล้วค่ะ โปรดสังเกตุ…โทบี้ ..ชอบอยู่ใกล้ๆ คนที่รังแกมัน 555 ซาดิสม์มั๊ย 555

หายไปนาน หายไปเลย 55555

กลับมาแล้วค่า หายหัวไปเพราะมีเรื่องยุ่งๆ วุ่นวายกับเรื่องที่ซีเรียสบ้าง ไม่ซีเรียสบ้าง ชีวิตยุ่งๆ เละๆ เหมือนจับฉ่ายตามปกติ 555 จริงๆ มีเรื่องอยากเล่าให้ฟังเยอะแยะ แต่…แหม…. หายไปนานเรื่องมันเยอะเหลือเกิน แล้วมันไม่ค่อยสด เล่าไม่มันส์แน่ เอา “รูปเล่าเรื่อง” ดีกว่า แก่ลงความจำชักถดถอย

รูปก้อนแรกเลย ชีวิตของอิชั้นตอนนี้ ถ้าว่าง และ ในวันที่ขี้เกียจ ไม่ขยับดากไปไหน ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น ก็อยู่บ้าน เล่นเกมส์ค่า เกมส์ในเฟสบุ๊ค 5555 เล่นเอาเป็นเอาตายจนผัวด่า ที่บ้านเรามีคอมพิวเต้อร์เดสก์ท๊อป 1 เครื่อง แล่บท๊อปอีก 1 เครื่อง ไอ้แล่บท๊อปชักอืด อิแม่อู๋ก็จับจองไอ้เครื่องใหญ่เป็นสเตชั่นหลัก 5555 ส่วนลูกๆ ก็จับจ้องว่าแม่สละเก้าอี้เมื่อไหร่ มันก็ตบตีฆ่าฟันแย่งเก้าอี้กัน ตั้งหน้าตั้งตาเล่นเกมส์เหมือนกัน แม้แต่ไอ้ตี้-ชอบเล่นเกมส์ โยนโบว์ลิ่ง แล้วก็เรียน A-B-C ด้วยการใช้ ไอ้ปากกา stylus กับ pad (ไม่รู้เค้าเรียกอะไรว่ะ มีอยู่ในครอบครองนานแล้ว 555 เพิ่งจะมีประโยชน์) ไอ้ตี้มันก็เรียน-สอนตัวเอง เพราะแม่มันขี้เกียจมากๆ 5555 ได้ผลดีอย่างไม่น่าเชื่อ คุณชายลิตเติ้ลสก๊อตตี้ รู้จัก เอ บี ซี หมดแล้ว แถมด้วย 1 ถึง 12 จ้า อัดยะมากๆ ลูกอิชั้น

อันนี้ 2 รูปบนเป็นอะไรที่เห็นบ่อยๆ นอกเหนือจากเห็นลูกกัดกัน ตีกันบ่อยๆ น้องมันชอบไปกอดจูบพี่ตลอดเลย น่ารักมากๆ เวลามันตีกันก็อยากตื้บจริงๆ ส่วน 3 รูปล่าง อีว่ามารับน้องๆ พาไปเดินเล่นที่ปาร์ค พอกลับมาถึงบ้านไอ้ตัวเล็กหิวน้ำซ่กเลย นั่งกอดกระติกน้ำอยู่นาน พอดูไปดูมา โห……ทำไมมันตีนดำอย่างนี้ฟะ 5555 ถามอีว่าทำไมน้องสกปรกอย่างนี้ 555 มันบอกพอถึงปาร์คน้องก็ถอดรองเท้าวิ่งตลอดเลย โถ…ลูกกรู 5555 พาไปอาบน้ำ ….น้ำดำปี๋เลย 5555

เมื่อวันแอนนิเวอซารี่ปีนี้ โรแมนติคโคตรๆ อีก๊อตลางาน ถามอยู่นั่น อยากไปไหน อยากกินไร อยากทำไร อยากได้อะไร ถามอยู่นั่น ถามมาตลอด 2 เดือน รำคาญจริงๆ ก็เลยบอกไปว่า ไม่ทำไรหรอก พาลูกไปกินข้าวอร่อยๆ ก็พอ อีรอมเปรี้ยงออกมา ไปกินอะไรที่ John's Incredible Pizza เถอะๆๆๆๆ ไปดูตรงนี้ได้ http://www.johnspizza.com/ มันก็แหงอยู่แล้วลูกๆ ต้องดีใจ เพราะมันมีโซนอาเขตใหญ่พอสมควร พ่อมันก็ทำแบบ อารายว้าาาาา…. ทำไมลูกเป็นคนเลือกที่จะไปวะ สุดท้ายก็ไปที่ร้านจอห์นนั่นแหละ ก่อนไปก็โทรตามให้อีว่ามันขับรถตามไปด้วย เพราะจะได้มีคนไล่จับน้อง 5555 แม่มันนั่งกินขึ้นอืดอยู่คนเดียว ก็เป็นวันดีๆ ง่ายๆ อีกวันนึง ไปไหน-ไปกัน-ทั้งครอบครัว ก็แฮ้ปปี้อยู่แล้วค่ะ

รูปก้อนนี้ไอ้ตี้เดี่ยวๆ พอดีต้องไปงานเบิ๊ดเดย์เพื่อนลาว โทรตามโทรเตือนล่วงหน้ามาเป็น 2-3 วีค ก็เลยไปซะหน่อย ไอ้ตี้เรียกเสียงฮาได้ตลอด เพราะวิ่งวนเป๋าไปคบไฟตลอดเวลา ส่วน 3 รูปล่าง ไม่ต้องสงสัยทำไมฟันมันผุ ขนมหวานแคนดี้ไม่ได้ขาด แต่แปรงฟันทียังกะแม่จะฆ่ามัน ส่วนที่หลับปากเลอะนั่นมันกินน้ำแข็งไสกับพี่มัน ปากสีนั้นทั้ง 2 คน แต่ถ่ายรูปอีมี่ไม่ได้ มันเผ่นเข้าบ้านไปก่อน ขับรถมองกระจกหลังแล้วก็แอบขำอยู่คนเดียว ลูกๆ นั่งปากเลอะทั้ง 2 คน 55555

อันนี้รูปมาดามกับซะมี และลูกสาว ไม่รู้ว่ามันจะอ้วนไปถึงไหน อ้วนมากขนาดไหนคิดเอาละกัน อ้วนขนาดที่กางเกงลิงและชุดนอนคับเลยแหละ เบื่อจริงเล้ยยยยย เมื่อวานอีก๊อตเรียกมามะ มามะ มากอดที ก่อนออกไปทำงาน C’mon c’mon my mountain of love! เชี่ยเน๊าะ 555555 โปรดสังเกตอีก๊อต 5555

Money is not the most important thing in the world. Love is.

Fortunately, I love money.

“รูปเล่าเรื่อง” มาแล้วค่า

รูปนี้ถ่ายที่หน้าร้านม้งตอนไปซื้อกับข้าว หลังจากที่มันตาขาวมาตั้งนานไม่ยอมขี่เครื่องเล่นหยอดเหรียญที่ไหนมาพักใหญ่ๆ ตอนนี้ชัก “ฮิต” รุนแรง เห็นเป็นไม่ได้ งี่เง่างอแง ต้องขับ ต้องขี่ ให้ได้ เดี๋ยวนี้แพงด้วยนะ ต้องอีหนูดีเล็กๆ แค่ 25 เซ็น เดี๋ยวนี้บางอันก็ 50 เซ็น บางอันก็ฟาดเข้าไปตั้งเหรียญนึง บ่อยๆ ที่เจอเครื่องรุ่น “แดกเหรียญ” หยอดไปแล้วทำนิ่งทำเฉยไม่สั่นไม่ไหว โมโหมากๆ แล้วเดี๋ยวนี้อีรอมก็ต้องอยากขี่กับน้องด้วยทุกครั้ง กลัวมันทำของเค้าพังมากๆ พูด (ด่า) ก็ไม่ฟังด้วยนะ ส่วนรูปบนซ้ายนั่น ถ่ายที่ร้าน PHO#75 ร้านก๊วยเตี๋ยวญวนเจ้าประจำ

อันนี้ก็ขี่ไอ้ม้าเหลืองที่หน้าร้าน 99 เซ็น พ่อมันตามใจให้ขี่ตั้ง 3 รอบ ไอ้ม้าตัวนี้มีเพลงด้วยนะ เป็นเพลงคาวบอยเหมือนกับเป็นไตเติ้ลหนัง “โซโร” คุ้นหูมากมาย ส่วนที่นั่งระบายสีนั่นเป็นหน้าร้าน ปะยาง โปรดสังเกตแดดแจ๋เชียว…นั่นสองทุ่มกว่าๆ แล้วนะคะ รถพ่อมันเกิดยางแบนตอนเกือบ 2 ทุ่มคิดว่าหาร้านซ่อมไม่ได้ซะแล้ว เค้าคงปิดกันหมดแล้ว แต่โชคดีไอ้ร้านนี้ยังไม่ปิด แถมเพิ่งซื้อสมุดระบายสีให้ไอ้ตี้เลยมีอะไรให้มันทำแก้เซ็ง เก้าอี้ที่นั่ง น่ากลัวมากกกกกก…… โซ๊กกาโป๊กมากๆ แต่มันดึตะปูออก ปะยาง แป๊บเดียวเสร็จ 15-20 นาที เท่านั้น

เลิ๊ฟซีตตัวนี้คุณชายตี้เค้าจองค่ะ นั่งดูโททัดเมื่อลืมตาตื่นยันหลับตานอน งีบตอนบ่ายๆ ค่ำๆ รูปที่ใส่หมวกแล้วถือตุ๊กตา “หนีฮ่าว-ไคแลน” นั่นคือกำลังดูการ์ตูนเรื่อง Ni Hao, Kai-Lan แล้วนังไคแลนเอาหมวกมาใส่ ไอ้ก๊วกนี่ก็เลยวิ่งวุ่นหาหมวกมาใส่บ้าง ตอนนี้กำลังโปรดเรื่องนี้เลย มีแทรกสอนภาษาจีนด้วยนะ

อันนี้เป็นรูปกิจกรรมที่คุณรมณีย์ทำเป็นประจำทุกวันตั้งแต่ปิดซัมเม่อร์ มันทำสารพัด แต่งสวย แต่งผี แต่งแอนนิม่อล ฯลฯ แล้วก็ไม่ลืมแต่งให้คุณน้องชายด้วยทุกครั้ง

รูปนี้สดมากๆ ถ่ายวันนี้เลย (5 สิงหา) โชว์ความเป่งของคุณแม่อู๋ 5555 อ้วนที่สุดในชีวิตเลยแหละ มีเหตุต้องออกนอกบ้าน หลังจากไม่ค่อยอยากออกไปไหน พักใหญ่ๆ แล้ว ใส่ชุดไทยอยู่บ้านทั้งวันทั้งคืน 5555 (ผ้าถุงใส่ยางยืดที่คุณพี่สาวทำให้ตั้งครึ่งโหล 555) โดนผัวไล่ออกจากบ้านเรื่อยแหละ บอกซัมเม่อร์นี้ “เผือก” มากเลยนะอีอ้วนนนน… ไม่ออกไปไหนบ้างเลยหรือไง ไปไหนๆ ซะบ้าง พาลูกออกไปกินไอติมก็ยังดี แต่พาลูกไปว่ายน้ำที่ยิมนะ อาทิตย์ละ 2-3 ครั้ง วันนี้ต้องพาลูกไปมอลล์ที่เฟ๊ะโน่ เพราะอีรอมเค้าต้องไปดูคอนเสิร์ท “Jonas Brothers” สามหนุ่มน้อยขวัญใจสาวๆ วัยประถม (ต้น) 5555 ได้รับสปอนเซ่อร์จากคุณแม่ของเพื่อนรักเพื่อนเกลอตั้งแต่โรงเรียนแคธอลิคโน่น ซื้อตั๋วให้ ทำจองให้ไป Make Over ที่ร้าน My Girls ซึ่งอยู่ในมอลล์

พอจัดการเรื่องอีรอมเสร็จก็ไปเดินร่อนในมอลล์กับอภิชาตบูดดดด-ตี้ จับมันมัดไว้ในรถเข็นของมันแหละ เพราะวิ่งไล่จับไม่ไหว เดี๋ยวนี้รู้มากนะคะ แม่มันจะไปอีกทาง ไอ้บ้าตี้ก็โวยวาย that wayๆๆๆๆๆ อยู่นั่น พอเราไม่ไปทางที่มันจะไป-มันก็ชัก หวีดร้องให้อาย แล้วยังเอา teen ลงไปลากกับพื้นเบรกไม่ให้เข็นมันไปไหน ทางที่มันอยากไปมีร้าน Disney Store ไง ถ้าไม่พามันไป แล้วไปเดินดูอะไรนะ มันจะเอาตรีนเกี่ยว เตะ เอามือดึง ทึ้ง ข้าวของเสื้อผ้าเข้าตกกระจัดกระจายไปหมดให้ได้อาย สุดท้ายก็พามันไป แล้วมันมือไม้ยาวไปคว้าเอารถแดง Cars ที่โปรดมากรองๆ จากไอ้ธอมัสรถไฟนั่น พอดีเค้าลดจาก 6.99 เหลือ 2.99 เลยซื้อให้ แล้วก็รีบเพ่นออกมานอกมอลล์ พอเอามันเข้ารถ อ้าวรถ Lightning McQueen ที่เพิ่งซื้อมาหายไปไหน มันทำหายซะแระ น่าตื้บจริงๆ แล้วก็เลยไปร้านลาวซื้อบวบมาอีก กับขนมให้ลูกนิดหน่อย พวกป๊อกกี้ หนมแพนด้าไส้ช๊อค เกรียบกุ้ง ฯลฯ โปรดสังเกตพุงคุณแม่อู๋ 5555 มโหฬารมากๆ 5555

ไม่ได้โพสต์กิจกรรมในครัวนานมากเลย เพราะ “บ่จอย” ครัวบ้านนี้มากๆ อ้างไปเรื่อยแหละ จริงๆ ขี้เกียจมาก (กว่าปกติ) แต่ก็อุตส่าห์ทำน้ำปลาพริกเก็บไว้รับทาน ลูกบ่นอยากอบเค้ก อิแม่มันไม่อยาก ขี้เกียจเก็บล้าง แล้วก็บ้านจะร้อนด้วย (ระยะนี้ 100 ขึ้นทุกวัน เมื่อวานฟาดเข้าไป 107 ดีกรีเชียวนะ) เลยแต๊ดแต่ไปซื้อคัพเค้กมาให้ลูกซะ จะได้เสร็จๆ กล่องนึงมี 1 โหล วานิลากับช๊อโกแล๊ตอย่างละ 6 อัน ฟรอสตี้งหวานแสบไส้ติ่งมาก แล้วพักนี้ก็ฮิตกินมะม่วง (คิดถึงมะม่วงเมืองไทยมาก) ซึ่งส่วนใหญ่อิมปอดเข้ามาจากเม๊กซิโกกับชิลี ก็ “พอ-ดอ-ดอ” ลูกละ 60-70 เซ็น ลูกผัวชอบ อีรอมชอบให้ตัดให้แบบในรูป แล้วเดินกินให้น้ำมะม่วงไหลย้วยยาวลงถึงศอก แหวะๆ

ส่วนถ้วยไอติมว๊าฟเฟิ่ลเป็นของที่กำลัง “ฮิต” โดยเฉพาะอีก๊อต-คนแก่ที่บ้านชอบกินไอติมค่า ดูแพ๊คเกจแล้วก็ปลง นี่ละน้าาาา…. ประเทศนี้ถึงได้สร้างขยะมากเป็นอันตับ 1 ของโลก และจำนวนขยะก็มหาศาลมากว่า 50% ของขยะทั้งโลก แถมไม่ระมัดระวังเรื่องการใช้โฟมด้วย เฮ้อ…ประเทศที่ชอบคุยว่าข้านี่ยิ่งใหญ่ …. but in the bad way …hahahaha

อันนี้เป็นองุ่นที่ซื้อมาวันนี้เหมือนกัน ซื้อมา 2 ถุงๆ ละ 1 เหรียญ ได้ไอ้ที่สีออกแดงๆ นั่นมา 1 ถุง กรอบๆ ลูกโต ไม่มีเม็ด มีอมเปรี้ยวนิดๆ และได้ไอ้สีดำสนิทมา 1 ถุง ลูกเล็กกว่า ไม่มีเมล็ด สดกรอบเช่นกัน แต่หวานมากๆ หวานสนิทเลยแหละ ขอโบก.. เค้าเรียกว่า Autumn Royal ล้างสะอาดเอี่ยมแล้วนะ แต่ถ่ายรูปแล้วมันเป็นแบบนี้แหละ สะท้อนแฟลช เลยดูสกปรก ส่วนรูปผักดองข้างล่างได้มาจากร้านลาว กระป๋องละ 1 เหรียญ มีหูหมูกรุบกรอบอร่อยวางแปะหน้าอยู่ 3-4 ชิ้น ไม่รู้เค้ากินกับอะไร ลองเอามากินเล่นๆ ก็อร่อยดี กิมจิลาว 5555

ส่วนมันสำปะหลังแช่แข็ง ถุงละ 99 เซ็น (หรือ “เซ็นต์” วะ พิมพ์ไปเรื่อย ไม่มี spelling check ภาษาไทย ตอนยังทำงานอยู่ กด กริ๊ก เช็ค กร๊ากกกก…เสร็จ ถูกต้องสวยงามตามระเบียบ ยอมรับว่า โง่ 555 จำไม่ได้เยอะเลย หลายคำที่สะกดไม่ได้ ไม่แน่ใจ เฮ้อ…) ไอ้มันนี่เป็นของจากเมืองเวียด ปลอก ลอก ทำสะอาดพร้อมใช้เลย ซื้อมาไม่รู้จะเอามาทำอะไร เอาขังไว้ในฟรีซเซ่อร์หลายวัน เมื่อวานเกิดไอเดียบรรเจิดเอามาเชื่อมรับทานแก้โรคเบาหวานดีกว่า 5555 จะตายมั๊ยวะเนี่ย เกิดมาไม่เคยทำ หวาน เหนียว อร่อยมากๆ ….อ้วนยอมตาย..จ้าาาา… นี่ผัวไม่รู้นะว่ามันคืออะไร เห็นเปิดหม้อดู แล้วก็เดินจากไป ถ้ารู้ว่าหวานเจี๊ยบ….มีด่ากันไปแล้ว 5555

คุณลำใยนั่นได้มาจากร้านลาว ไม่รู้ว่าลำใยอาบรังสีจะอร่อยหรือปล่าวไม่เคยซื้อมากิน พออีหนูดีเห็นเข้า เล็งอยู่นาน แล้วก็ถามว่าตัวเองเคยกินใช่ป่าว ก็เลยบอกว่าใช่ เลยบอกให้แม่ซื้อให้กินหน่อย พอเข้ามาในรถก็จัดการกินซะยกใหญ่ กว่าจะถึงบ้านเกือบหมด เลยถ่ายรูปมาให้ดูกัน รสชาติมันก็ไม่อร่อยแบบสดๆหรือก พอแก้ขัด บางลูกก็แห้งไม่อร่อย เค้าขายถุงละ 1 ปอนด์ 2.99 เหรียญ ไม่ค่อยเจอหรอก ถ้าเจออีกคงซื้อให้ลูกกินอีก รอมมี่มันชอบกิน “เอ๊าะ” มากๆ ก็เลยต้องมีเอ๊าะกระป๋องติดบ้านตลอด 5555 ตอนนี้ไอ้ตี้ก็ชักชอบกินเอ๊าะกระป๋อเหมือนพี่มันแล้ว 555

ส้มตำลาว (ของแท้) ดำๆ เหม็นๆ โชคดีที่เกิดมาเป็นคนเฉยๆ กับปลาร้า กับข้าวกับปลาที่ใส่ปลาร้าทั้งหลายกินได้โม้ดดดด… แต่ไม่ชอบที่มีตัวๆ ปนมาในส้มตำ แต่ก็กินได้เขี่ยๆ ไป ในน้ำแกง น้ำพริก เฉยมากๆ ไม่มีปัญหา ส้มตำของคนลาวแท้ๆ โหดกว่าตำลาวเมืองไทยมาก ไม่รู้หรอกว่ามันใส่อะไรบ้างเป็นน้ำดำๆ ข้นๆ ใส่โหลบักเอ้บไว้เลย จ้วงเป็นทัพพีใหญ่ๆ ใส่ลงครกเลย วันนั้นไปเฟ๊ะโน่ ขากลับนึกอยากกินส้มตำ ทั้งๆ ที่ไม่ใช่มะนุดส้มตำเลย เกิดนึกอยากขึ้นมาเฉยๆ พอถึงบ้านรีบเอาออกมาจัดการซะ แม่มมมมม…เผ็ดมากๆ ขนาดบอกเผ็ดน้อยๆนะ ดูกันเอาเองละกันว่าความ “หึ่ง” น่ะแรงแค่ไหน ไอ้แมลงวันตัวนั้นวนมาเกาะอยู่นั่น กว่าจะกำจัดมันได้ หมดมู้ดส้มตำเลย สุดท้ายกินไปได้หน่อยนึงก็อัญเชิญลงถังขยะ ทนรสชาติผงชูรสที่โดดออกมาไม่ไหว ใส่ลงไปเป็นทัพพีแน่ๆ ปาก ลิ้น ชาไปหมด น้ำลายสอ คอแห้งอย่างแรง ไปค่อนวันเลย เข็ดหลาบอิหลีค่า (กล่องนี้ราคา 6 เหรีญ กินไปได้เหรียญเดียวแหละ ฮึ่ม… เจ็บใจ)

รูปบนขวาเป็นแผ่นโรตีแช่แข็ง กลายเป็นเมนูโปรดของทุกคนในบ้าน ห่อละ 1.99 เหรียญ มี 5 แผ่น ชื่อยี่ห้อ “ภารตะ” 555 ทอด ทาเนย ใส่ไข โรยนมข้น โปรยน้ำตาลม้วนๆ ตัดเป็นคำๆ อร่อยเหมือนโรตี “เขย่าจ๊อย” ของอาบังทั่วฟ้าบางกอกทีเดียว แผ่นนุ่มเป็นชั้นทอดนานก็กรอบอร่อย แต่ลูกๆ ชอบนุ่มๆ หน่อย แต่แม่อู๋ไม่มีจ๊อยให้เขย่าเลยสะอาดปลอดภัยกว่า 5555 ซื้อที 4-5 แพ๊ค เก็บใส่ฟรีซเซ่อร์ไว้ อร่อยเหมือนแผ่นที่ตีๆ โยนๆ ฟาดๆ สดๆ เลยนะ แล้วก็มีถั่วลิสงต้มจากร้านลาว แพงง่ะ ถุงละ 2 เหรียญ มันต้มถั่วกันไม่ใส่เกลือว่ะ เลยเอามาต้มใหม่ ก็อร่อยดีเหมือนกินที่เมืองไทยแต่เม็ดเป่งๆ ฝักใหญ่กว่า

รูปนี้เอาถุงที่เวลาเราซื้อผลไม้มาให้ดู ตามซุปเป้อร์ทั่วๆ ไปจะมีถุงไว้ใส่ผลไม้โดยเฉพาะวางอยู่ข้างๆ ผลไม้นั่นๆ อันนี้เป็นถุงสำหรับใส่พวก แอ๊ปเปิ้ล พลัม แพร์ เป็นพลาสติดเนื้อดีมากๆ แข็งแรง น่ารัก น่าเก็บ แรกๆ มาเก็บไว้เยอะเลย พอย้ายบ้านต้องขนทิ้ง 5555 พิมพ์ลายต่างๆ กันไปแล้วแต่ว่าฟาร์มไหนจะสปอนเซ่อร์มั๊ง มีถุงใส่กล้วยด้วยนะ เดี๋ยววันหลังจะเอามาให้ดู เป็นถุงกระดาษขาวๆ ติดหูหิ้วขวางๆ น่ารักดี

ส่วนไอ้รูปน่ากลัวอีกฟากนึงคือรูป ไข่เยี่ยวค่ะไข่เยี่ยว เกิดนึกอยากรับทานไข่เยี่ยวม้าผัดกระเพราะแบบตามร้านข้าวต้มน่ะ ตั้งแต่มาอยู่นี่ที่ผัดครั้งนี้เป็นครั้งที่ 2 แพ๊คนึงมี 6 ลูก 3-4 เหรียญแหละ จำไม่แม่น เวลาทอดๆ อีรอมเค้าชอบมาหยิบมันมีเชื้อ “อียิปต์” ปนหน่อยๆ ตอนนี้แอบจะเป็นลูกผสม “อีลัก” ซะด้วยสิ พอทอดคราวนี้มันทำแหวะใส่ ตอนเล็กเจือกชอบกิน อีแม่มันเลยกินอย่างพะอืดพะอมอยู่คนเดียว เยอะๆ แล้วมันไม่อร่อยง่ะ ในรูปยังไม่ได้ใส่ใบกระเพราะนะเลยดูไม่น่ารับทาน จริงๆ อร่อยมาก แต่ไข่เยี่ยวม้ากินเยอะๆ แล้วเอียนเน๊าะ ….

Take Care of Yourself.

And Each Other.

But Mostly Yourself.

My Child - ลูกของช้านนนนน…

เซ็งๆ เบื่อๆ เหนื่อยหน่ายในหัวจิตหัวใจ มาหลายวันแล้ว เมื่อวานไปหาหมอฟังผลนมกับโม๊ะ ดันไปสาย 15 นาที โดนเลื่อนนัด ไปวันที่ 10 กรกฎาโน่น ที่เราไปรอนานๆ เป็นชั่วโมงไม่เห็นจ่ายค่ารอ หรือลดราคาวะ มีแต่พวกอึงเท่านั้นนะที่เวลามีค่า…ไอ้พวกหมอทั้งหลาย ก็ลุ้นกันต่อว่าจะได้ฟังข่าวดีหรือข่าวร้าย แต่ผลนมน่ะทางโรงบาลส่งมาให้แล้วว่า “ปกติ” นมยานสวย บีบได้แบนแต๋ง่ายดี 555

ลืมไปจะมาเล่าเรื่องเมื่อวานที่ไปนั่งรอหมอ ไอ้ก๊อตตี้ก็ดื้อด้านตามปกติ ส่งเสียงดัง วิ่งวุ่นวายไปหมด ไล่จับจนเหนื่อยเกิดไอเดีย เอาปากกากับกระดาษให้มันขีดๆ เขี่ยๆ เล่น มันก็สงบเงียบ น่ารักน่าเอ็นดูขึ้นมาเลยลูกช้านนนน… สักพัก อีเจ้าหน้าที่ทำหน้าดุส่งเสียงมาบอกว่า pen maker are not allow in this office … แม่ม….ลมออกหูเลย กรูไม่ยักกะเห็นมรึงมี sign ตรงไหนบอกห้าม เอาวะ กรูเกลียดมืงละกัน อีฟาย 555 ด่าเค้าในใจก็พอทุเลาดีกรีความโกรธได้บ้าง แล้วก็เก็บปากกาสมุดโน๊ตใส่กระเป๋าอย่างว่าง่าย พร้อมกับบอก ซอรี่ แม่ม (มืงงง)

ตานี้ไอ้ก๊อตตี้ก็เกิดอาการคลุ้มคลั่งอย่างแรงขึ้นมาอีก เปล่งวาจาผรุสวาทกึกก้องกัมปนาทออกไปว่า “ฟักคํ” ด้วยเสียง K - เอนด์ซาวนด์ ชัดเจน คิดกันเอาเองว่ากี่ลูกกะตาในคลีนิคที่ไม่จ้องมองมาที่อิชั้นและลูก “0” ศูนย์ค่ะ zero-สูญ ถึงติดลบเลยแหละ แม้แต่ลูกเด็กเล็กแดงที่จ้องมองมา มันอ้าปากหวอ จอว์ดร๊อพ กันเป็นแถว อายแบบอยากแซกแผ่นดิน ทันใดอีเจ้าหน้าที่อีกคนก็เรียกขานนามอันไพเราะของอิชั้นขึ้นมา ก็เลยรีบวิ่งแจ้นไปหาเธอ แล้วเธอก็บอกว่าขอเลื่อนนัด เพราะคุณหมอโดนเรียกตัวไปผ่าตัดด่วน อิชั้นไม่มีอิดออด หรือ ต่อล้อต่อเถียง คว้าไปนัด คว้าลูกๆ วิ่งหนีขึ้นรถ ออกรถปรื้ดดดด… หายวับไปในแสงแดด “ปิ๋ง”

ไม่สามารถแก้ตัวหรืออธิบายในที่เกิดเหตุได้ มาอธิบายตรงนี้ดีกว่า ไอ้ลูกบ้านี่ก้อนะ… ก่อเรื่องจนได้ ไม่รู้จะด่าอะไรมัน 2 ขวบ 8-9 เดือน เพิ่งจะพูดได้ไม่กี่คำ ไอ้ที่ชัดๆ ด้วยเสียงและความหมายก็นับได้ไม่กี่คำ แต่ไอ้ที่ชัดเจนฉะฉานและไม่ต้องการให้มันพูดเนี่ยก็ก่อปัญหาจนได้ คำว่า “ฟัก” ของไอ้ตัวแสบมีที่มาจากพ่อ “สัง-ลัง-ม่าย-ลี” ของมัน ชอบพูดคำ curse คำ ขอร้อง ด่าว่า ห้ามปาม ทะเลาะกัน กี่ร้อยครั้งมันก็เลิกไม่ได้ บอกห้ามพูดคำพวกนั้นต่อหน้าลูกๆ เลิกได้ก็เลิกซะ มันบอกมันพูดแบบนี้มาตั้งแต่เกิด แล้วอีรอมก็ได้ยินได้ฟังพ่อมันพูดแบบนี้มาตลอดชีวิตอีรอม ไม่เห็นอีรอมมันพูดคำหยาบซักที เอากะมันสิ ไอ้กันแก่ๆ นี่สอนยากวุ๊ย ต่อๆๆๆๆ เดี๋ยวจะกลายเป็นเรื่องด่าทอผัวให้ชาวโลกฟัง ตอนจีบกันน่ะไม่ได้ยินซัก “F” เลย แต่ตอนนี้อิชั้นน่ะปั๊ดตะนาไปสูสีกะผัวแล้วหล่ะค่ะ กลับไปที่ไร่ฟักแฟงของไอ้ตี้ อิชั้นก็ไม่เข้าใจว่าเวลามันพูดคำนั้นออกมามันอยากสื่อความหมายว่าอย่างไร มันก็ไม่ได้พูดบ่อยๆ หรอก บางทีมันพูดเวลามันโมโห บางทีมันพูดเวลามันแฮ้ปปี้ หลังๆ มามันเรียกปืนของเล่นมันว่าฟัก เวลามันหาปืนมันไม่เจอมันจะพูดว่า มายฟัก มายฟัก อิแม่มันก็พยายามเบี่ยงเบนฟามหมายและ rhyme ตาหลอด อย่างเช่น duck, bug, hug, mug, luck, snug สารพัด..แล้วแต่จะนึกออกแหละ พอมันหาปืนฟักของมัน อิแม่ก็จะพูด your gun… This is your gun, this thing calls GUN! ย้ำซ้ำอยู่นั่น แต่ไม่เคยได้ผล นึกเสมอเลยว่ามันจะต้องไปพูดนอกบ้าน-แล้วมันก็พูดจริงๆ ตามคาดหมาย พยายาม fix เรื่องนี้เพราะรู้ว่าถ้ามันไปพรีสคูลแล้วยังเอาฟักแฟงติดไปโรงเรียนด้วย มันโดนไล่ออกแน่ แถมอิแม่มันต้องขายคี่หน้าไปชั่วชีวิต เฮ้อ…. เหนื่อยใจ

เอ้า อ่านกันขำๆ

A low-life or lowlife is a term for a person who is considered unacceptable by their community in general. Examples of people who are often called "lowlives" are skells, prostitutes, drug addicts, drug dealers, alcoholics, hustlers, pimps, slumlords, criminals and corrupt officials or authority figures. It may be used in a more general sense to describe anyone not "living the high-life", such as persons with low incomes or who live in poor conditions (or anyone else perceived as "lazy" by the middle and upper class), but such usage is commonly seen as an indicator of classist elitism and unfounded prejudice. Often, the term is used as an indication of disapproval of antisocial or self-destructive behaviors, usually bearing a connotation of contempt and derision.

Thanks > > http://en.wikipedia.org/wiki/Low-life

ส่วนน้ำตาลในเลือดวันนี้ เลขที่ออก …. 80 ถือว่าอยู่ที่ bottom line ของ "ปกติ" ค่ะ รีบไปดวดเป๊บซี่ด่วน 1 ป๋อง 5555 อ้วนต่อไป

All the Best Everyone .!!!

ยังเหนื่อยไม่หาย

เอารูปมาให้ดูแก้เซ็งไปก่อน จริงๆ มีหลายเหตุการณ์ หลายกิจกรรม เกิดขึ้นระหว่างที่เราขนย้าย อย่างเช่น พาไอ้ตี้ไปหา Dietician พากันไปกิน Sopas ที่ Portuguese Feast แล้วก็ต้องไปงานวันเกิดไอ้เวนสตี๊ฟ (อันหลังนี่ไม่อยากไปที่สุด แต่จำเป็นต้องไป เพราะเป็นอะไรๆ ที่อันตรายมากหากพลาด สัตว์ร้ายอาจแว้งกัดได้ 555)

ตอนที่พาไอ้ตี้ไปพบ Dietician เป็นที่รู้ๆ กันอยู่ เค้าจะต้องบอกให้ลูกกินโน่น แด๊กนี่ ซึ่งเป็นอะไรที่ทด “เอ๊กสะเปิด” อยู่แล้ว อธิบายสั่งสอนอยู่พักนึง ทดก็ เออ เหรอ อ๋อ ค่ะ yeah right อยู่พักใหญ่ อีนั่นเค้าชักเอะใจเลยถามว่า รู้เยอะนิ เรียนมาเหรอ เลยบอกไป…ป่าวหรอก มิใช่มายเมเจ้อร์แต่อย่างใด เพียงแต่ชอบอ่านและสนใจก็เท่านั้น 5555 เรื่อง nutrition สารอาหารและวิตามิน ไม่เป็นปัญหาสำหรับทดเลย ออกจะเชี่ยวชาญซะอีก แต่เรื่องลูกแด๊กยากและ picky เนี่ย ร้าวรานใจมากๆ พอมันไม่อยากกิน ก็ตามใจมัน เพราะเดี๋ยวทดโมโหแล้วจะมีการลงไม้ลงมือ สุดท้ายอีแม่มันต้องไปนอนซังเต แล้วพอมันอยากกิน junk ก็ต้องยอมให้มันกิน และ แม่จัดห้ายยยยย… ดีกว่ายอมให้มันเดินกระเพาะกลวงๆ ไปทั้งวัน พูดเรื่องไอ้ตี้กินยากแล้วอยากเดินไปเบิ๊ดกะโหลกมันในทันที ไม่เหมือนอีรอมกินมากซะจนแม่อยากจะเบิ๊ดโหลกมันให้หยุด 5555

มาดูรูปห้องครัวบ้านเก่าหลังจากทำฟามสะอาดซะจนออกแสง เห็นแล้วเจ็บใจ ตอนที่กรูอยู่ทำไมไม่น่าอยู่น่าใช้แบบนี้ รก ship หาย โดยเฉพาะเตา เห็นแล้วเศร้าจายยยย… อยากได้ อยากขโมยของเค้ามาด้วย 5555 ตอนแรกย้ายเข้าไป โมโหมาก ไม่ชอบเล้ยยย… ให้ตายห่าสิ พอยิ่งใช้ก็ยิ่งชอบ สุดท้ายหลงรักและอยากจะ “ลัก” ขโมยเอามาด้วย ทำความสะอาดง่าย it’s a breeze … แต่ไอ้วอลล์เปเป้อร์เนี่ย ไม่ช้อบ ไม่ชอบ โบ…มากๆ 555

ในรูปนี้เป็น นังนู๋ Eva มาช่วยเก็บของ หันไปดูอีกทีเห็นมันใส่ปีกปีศาจค้างคาวของอีรอมเดินเก็บของอยู่..ดูขำดี เลยถ่ายรูปเก็บไว้ซะ รูปล่างเป็นรูปเตาที่บ้านใหม่ แงๆๆๆๆๆ โคตรไม่ชอบเลย แงๆๆๆๆ ระเบิดเมื่อไหร่จะไปรีเควสให้เค้าซื้อแบบรูปข้างบนให้ 555 ส่วนไอ้รูปเก๊ะ และชั้นต่างๆ ในตู้ครัวและห้องน้ำจะเป็นแบบในรูปหมด เป็นไม้ผุๆ ขีดข่วน ขรุขระ น่าขยะแขยงมากๆ ต้องไปซื้อ Lining Paper มาแปะทั้งหมด พอแปะเสร็จแล้วก็ดูดี สะอาดหู สะอาดตา น่าใช้ขึ้นมา แต่กว่าจะแปะจนเสร็จครบก็แบบ…เฮ้อ…. เหนื่อยๆๆ

รูปชุดนี้มีอยู่คืนหนึ่งระหว่างเก็บของขนย้าย ก็เลยพากัน Take a Break ไปกิน Sopas จริงๆ มันก็คือ ซุปของชาวโปรตุกีส เค้าจัดอยู่เรื่อยๆ มั๊ง ปีละ 2-3 ครั้งไม่ค่อยแน่ใจ ครอบครัวเราจะไปทุกครั้งแหละ เพราะพ่อทูลหัวของลูกทั้งสองตัวเป็นชาวโปรตุกีส ที่สำคัญ Everything is FREE! ของชอบของครอบครัวอยู่แล้ว 555 ในงานก็จะมี ซุปเนื้อเป็นก้อนๆ ขนาดมหึมา กะหล่ำปลี - หัวนึงผ่าแบ่งเป็น 4 ชิ้น แล้วมีขนมปังก้อนใหญ่ๆ แห้งๆ แข็งๆ หั่นเป็นแว่นๆ หนาๆ แช่มาในซุป ทุกโต๊ะมีไวน์แจกให้ดื่ม 2-3 ขวด วันนั้นทดไม่ดื่มเลยเพราะรู้ว่าต้องกลับไปเป็นกรรมกรเก็บของอีก…กลัวเสียงาน ไอ้หนวดหงอก 2 คนนั่น คนนึงน่ะผัวอิชั้น อีกคนนั่นเพื่อนมันชื่อ Dexter มาช่วยขนของหนักๆ ขอบใจจริง ไอ้ 2 คนนี้เหมือนแฝดคนละฝา คุยอะไรๆ ได้เป็นตุเป็นตะ เออออห่อหมก ไม่ขัดคอกัน เพราะรสนิยมทางการเมือง การศาสนา และอื่นๆ อีกมากมาย เป็นแบบเดียวกัน แอบฟังแล้วก็แอบขำ “ฮานาก้า” มากๆ

ในงานจะมีการเต้นรำ วงดนตรีจะเล่นเพลงเป็นภาษาโปรตุกีส อีพวกที่แต่งตัวฟูๆ เจ้าหญิงนั่น เป็นควีนและปริ๊นเส็ซ (555 ดีกว่าปริ๊นไม่เสร็จนิ) อีรอมไปงานนี้ทีไรอยากได้มงกุฏเค้าทุกที ไอ้ก๊อตตี้ออกไปวิ่งซนแล้วก็เหล่สาวๆ เลยต้องเต้นระบำแก้เก้อกับพี่สาว 5555 ส่วนรูปนี้เป็นครัวที่เค้าทำอาหารแจก ดูหม้อยักษ์ซะก่อน ก่อนกลับก็แวะไปข้างหลัง (ที่ครัวนั่นแหละ) ขอทานอู๋ไปเข้าแถวรอเค้าแจกทาน 555 ไอ้พวกเม๊กซิกันมาเข้าแถวรอเพียบ คืนนั้น Godfather ของลูกๆ ไม่ได้ไป ไม่งั้นก็ไม่ต้องไปรอ “ปาป้า” จะเอามาถวายที่โต๊ะเลย ที่ได้มาก็จะเป็นซุปถาดใหญ่กับขนมปังหิน 1 ก้อนใหญ่ ไอ้ตี้แทะกินทั้งวัน ดูเหมือนจะอุดมไปด้วยคุณค่าทางโภชนาการ มันเลยชอบ 5555

รูปนี้เป็นตอนที่ไปซื้อสแน๊ก ผลไม้ และน้ำแข็งกัน หลังจากพากันไปดินเน่อร์ที่ Perko’s (กินที่นั่น 4 คืนรวดเชียวนะจะบอกให้) เนื่องจากไม่มีครัวแล้ว ตู้เย็นไมโครเวฟไม่มีใช้ ขนไปบ้านใหม่หมดแล้วแต่ยังนอนที่บ้านเก่ากัน คืนนั้นอีรอมออกลายอย่างแรง ไม่อยากจะเซด อยากตื้บมันเลยแหละ ดราม่าและงอนมากมายกว่าปกติหลายร้อยดีกรี จนแม่มันอยากกระโดดถีบมันในสโตร์เลย พอออกมานอกร้านเค้า อีพ่อกับอีแม่ก็ด่ากันนุงนัง อีดีก็บีบน้ำตา (ตามเคย) คืนนั้นแย่มากๆ ปรี๊ดแตกแบบสุดๆ ไม่อยากนึกถึง แซดสุดๆ ลูกตัวเองเลี้ยงมากับมืออย่างดีที่สุดที่แม่คนนึงจะสามารถ กลายเป็นคนแบบนี้ รูปล่างเป็นครัวบ้านใหม่ เล็ก แคบ อึมครึม ฮ่วย บ่อชอบเล้ยเด้อ

อันนี้เป็นสนามหน้าบ้านใหม่ แคบจิ๊ดนึง แล้วเป็น “busy street” ลูกๆ ไม่มีสิทธิ์ออกมาเล่นหน้าบ้านเลยแหละ พอดีวีคเอนด์ที่ขนย้ายเค้ามี Air Show ซึ่งสามารถดูได้ทั้งเมือง ก็เมืองมันจิ๊ดเดียว ลูกๆ ก็เลยวิ่งออกไปดูกัน เสียงเครื่องบิน “หึ่ง” ทั้งวัน มีทั้งเจ็ทเครื่องบินรบ และ เครื่องบินโบราณ อีแม่มันคุยทับลูกและผัว เชอะ..คนอย่างทดจะตื่่นเต้นทำมายยยย… เพราะเคยชม “โปร” ระดับโลก อย่าง Blue Angels มาแย้ว…555 (แต่ไม่ได้บอกหรอกว่าดูมาจากทอทัด 555) ส่วนรูปที่เห็นถนนนั่นก็คือถนนที่ถ่ายจากสนามหน้าบ้านแหละ เห็นฝูงเจ็ทอยู่ไกลๆ ส่วนอีบาร์บี้ที่น่าสงสารนั่น เห็นปุ๊บถ่ายรูปมาปั๊บ ตอนไปซื้อของที่วอลมาร์ท เห็นไอ้รถแวนบุโรทั่งนั่นมาแต่ไกล แต่มาสะดุดตาอีบาร์บี้ที่โดน “ตรึง” ไว้ เห็นแล้วก็ทั้งขำและสยอง เลยถ่ายรูปมาอวดกัน ส่วนไอ้ Frappuccino กับ Madeleine Cake กลายเป็นของที่กินดื่มบ่อยระหว่างที่ขนย้าย ขับรถผ่านเป็นแวะจกเอามาซะหน่อย แล้วก็แวะซื้อ Cheese Roll-Up ที่ Taco Bell ให้ลูกผัวได้สแน๊กอยู่หลายหน

รูปก้อนนี้เป็นงานวันเกิดไอ้สตี๊ฟ รวมญาติวันหยุด แต่มากันไม่ครบหรอก เพราะกัดกันเละยิ่งกว่าเขมร 3-4 ฝ่าย 555 อิชั้นเป็น สวิตเซอร์แลนด์ Neutral ไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับใคร ขนาดนี้นานๆ ที่ยังโดนลอบกัดอยู่ไม่ขาด อีก๊อตบ่นอยู่ไม่ขาด ไม่อยากไป คืนนั้นเป็นวันเสาร์ เราไม่อยากไปกันเลย เพราะการขนย้ายกำลังเข้าที่เข้าทาง แต่ต้องหยุดซะเนี่ย พอไปก็รีบกินรีบกลับ (คงโดนกัดลับหลังอีกแหละ 555) ไอ้ก๊อตตี้แล๋นแต๋นไปเป่าเค้กของไอ้บ้านั่น (ไม่รู้ไปแอบร้องไห้หรือป่าว หลานแย่งเป่าเค้ก 555) รูปอีแวว (Valeri) น้องผัวดูขำดี มันแอบนั่งปลีกวิเวกอยู่คนเดียว ตะโกนเรียกมันพอหันมาถ่ายรูป “ฉับ” เข้าให้ 555 ไอ้ร๊อบบี้ก็โตเป็นฟาย หนาวร้อนแค่ไหนก็ใส่ Beanie บ้านั่นตลอดเวลา อีกรูปเป็นอู๋อ้วนกับอีเจ้ “แยน” เมียใหม่ของไอ้ตี๊ฟมัน อ่อนกว่าอิชั้น 5 ปี วันนั้นเธอแต่งตัว “เช๊ง” น่าดู อีนี่น่าสงสาร ไม่น่าพลาดมาได้ไอ้โรคจิตนี่เลย มันนะต้องเสริฟที่ร้านบั๊ฟเฟ่ต์สุดชีวิตแล้วต้องจ่ายค่าเช่าบ้านด้วย She has always waited on her husband hand and foot. หูยยยย… มันเลยสมหวังได้ obedient slave & wife - 2 in 1 ไอ้เปรตนี่ดูถูกคนเอเชียไว้เยอะ โดยเฉพาะผู้หญิงไทย (มันเคยบอกน้องมันก่อนแต่งงานกับทดว่า…ผู้หญิงไทย 70% เป็นออหรี่ทั้งหมด เชี่ยมากๆ มีอีกเยอะ อย่าให้สาธยายเชียว เดี๋ยวคุณๆ อยากเช่าเหมาลำมา “ตึ้บ” มัน)

จบดีกว่า วันนี้พูดถึงไอ้เชี่ยนั่นเยอะมาก มันทำให้บล็อกอิชั้นมัวหมองมีราครี เสนียดเกาะ เดี๋ยวไปทำพิธีบัดรังควาน ล้างซวยซะหน่อย แล้วคุยกันใหม่นะค้าาาา…..

Have A Nice Weekend Everyone.!.!.