หมอ หมอ ยา ยา เป็นเรื่องน่าเบื่อ

หายหัวไปหลายวัน ไปขับแท๊กซี่มา 5555 ปล่าวหรอก เพียงแค่รู้สึกว่ามีแต่ไปๆๆๆๆ วนไปวนมา หาหมอซื้ยาอยู่นั่น เหนื่อยๆๆๆๆ แล้วหมอยาบางคนก็น่าเบื่อ บางคนก็น่ารัก 5555 เหมือนเป็นฤดูกาลหาหมอยังไงไม่รู้ หาอยู่นั่น นี่ก็เพิ่งไปหา Dermatologist มาเมื่อวันจันทร์ ไม่มีอะไรแปลกใหม่ เพราะเป็นโรคเดิมที่ต้องเป็นไปจนตาย คือโรคขี้เรื้อน-Psoriasis เพียงแค่ต้องการ Prescription เท่านั้นเอง ส่วนอีรอมเค้าก็เป็นเหมือนแม่แถมด้วยเป็นสิว 5555 วัยแตกสาว วัยโดนแม่ด่า 5555 หมอก็จ่ายยาสิวให้มัน นี่ยังมีคิวต้องไปหาหมอโม๊ะประจำตำแหน่ง Obstetrics & Gynecology อีกกลางเดือนหน้า แล้วคงทำนัดให้เอานมไปเข้าเครื่อง Mammography บีบให้แบนเหมือนปลาหมึกย่าง จากนั้นอีกวีคนึงก็ไป monthly follow up เบาหวานกับโลหิตจาง สามีอิชั้นตอนนี้ก็ทำงานอาบเหงื่อแลกเงินไปส่งเสียคุณหมอๆ มัน น่าสงสารอีก๊อตจริงๆ บิลตั้งแต่มกราก็ทะยอยมาเรื่อยๆ แล้ว ตอนต้นมกราคม ไอ้ตี้ไข้สูง ไปหาหมอ บิลมาครบแล้วเมื่อวาน

	Charges	Insurance Paid	พ่อมันต้องจ่าย
ฆ่าบริการห้องฉุกเฉิน (หมอ)	429.30	160.61	268.69
ฆ่าโรงพยาบาล+ห่าไรก็ไม่รู้	1711.11	1408.02	303.09
ค่าเอ็กซเรย์ปอด	35.00	30.93	4.07
Total	รวมแล้ว “โทโท่”	> > > > > > > > >	$575.85

รายละเอียดข้างบนคือ 1 วิสิตไข้ของไอ้ตี้เท่านั้นนะคะ ไม่รวมค่ายาที่ต้องไปไล่ล่าหาซื้อและจับจ่ายไป เซ็งดีค่ะ

จากที่ไปหาหมอกันมาอย่างบ้าคลั่งเมื่อ 2-3 วีคที่ผ่านมา ก็ไปไล่ล่าซื้อยาตามใบสั่งได้มาเกือบครบแล้ว ทำไม๊ ทำไม มันช่างยุ่งยากวุ่นวายและแพงซะเหลือเกิน ไม่เริ่ดครบวงจรอย่างโรงพยาบาลเมืองไทยเน๊าะ ตรวจเสร็จจ่ายตังค์รับยา ไสหัวกลับบ้านไป ถ้าให้บ่นเรื่องนี้อิชั้นก็จะบ่นได้ยาวยืด คือเรื่องระบบ Health care in the United States of America ประเทศมะหาอำนาด คุยนักว่าใหญ่ยักษ์ เริ่ดซะ จริงๆ มันเป็น ธุรกิจ Profit from the PAIN!!! แถมมิใช่ World’s Best Medical Care อย่างที่ไอ้กันชอบ “โว” จาก 191 ประเทศ ไอ้กันติดอันดับที่ 37 ค่าคุณๆ ประเทศไทยของเราติดอันดับที่ 47 น่าภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่งนะคะ หม่อง-มะยันม่าเพื่อนบ้านของเราติดอันดับ 190 ลาวติดอันดับ 165 ฮ่วย 555

Thanks > > http://www.photius.com/rankings/healthranks.html

Thanks > > http://www.photius.com/rankings/who_world_health_ranks.html

บอกแล้วถ้าให้พูดเรื่องนี้อิชั้นบ่นได้ยาววววว…. ไม่เอาดีฝ่านิ มาดูว่ายาที่ได้มาเป็นอะไรบ้าง

อย่าให้พล่ามว่าไปกัดกะอีเพสัตว์ที่ Longs Drugs มาเชียว เถียงกะมันจนมึน จนต้องไปใช้คูปองลดราคาจาก STIEFEL ที่ Target Pharmacy ถึงจะได้ไอ้โฟม OLUX-E นั่นมา ซึ่งจ่ายไปแค่ $25 + tax จากที่ต้องจ่าย (ตามปกติ) $67.50 + tax (ราคาเต็ม $336.99 ค่ะคุณ) พูดแล้วองค์ลง โมโหย่ะโมโห อีเพสัตว์ที่ Longs Drugs เถียงอยู่นั่นว่าคูปองใช้ได้เฉพาะคนไม่มีประกัน อิชั้นก็เถียงกลับไปว่าวันนี้กูไม่เคลมประกัน กูพรีเฟอร์เป็น cash patient อีฟายนั่นก็เถียงข้างๆ คูๆ ถูลู่ถูกัง จนอิชั้นงงตดตามมันไป เลยขับรถแล่นไปทาร์เก็ต เอาใบสั่ง+คูปองให้เค้าไปรอปึ๊ดนึงก็จบเสร็จได้ยามาในราคาที่ต้องการ ยังมีอีกที่ไม่ได้ถ่ายรูปและยังไม่ได้ไปรับเพราะยาไม่มีในร้านตอนที่ไปซื้อ หลอดบนขวาเป็นออยเม้นต์ทามือที่คันๆๆๆๆ ไอ้ Differin นั่นเป็นของอีมี่เค้า หมอจ่ายมาให้มันทาสิวสาวแตก-แตกสาวของมัน ไอ้ขวดจรวดนั่นที่พ่นตะหมูกแก้ภูมิแพ้ของอิชั้น เพราะแด๊กยาอย่างเดียวบางวันก็เอาอยู่ บางวันก็เอาไม่อยู่ ไอ้ขวดแดงนั่นยาเบาหวาน ยังมีธาตุเหล็ก OLUX โฟมแบบธรรมดา + อีก 2-3 อย่าง จากนี้ต่อไปจะซื้อยากันทีคงต้องขับรถลงใต้ไป 30 กว่าไมล์เพื่อไปซื้อยาที่ Target Pharmacy เภสัชกับ จนท. ที่นั่นเยี่ยมๆๆๆ ชื่นชมจริงๆ ไอ้ที่หาได้ใกล้บ้านก็โกรธกันไปที่ละร้าน หมดแระ ไม่มีใครคบ ไม่คบใครแล้ว 555 มันคงเรียกลับหลังว่า อีเอเชี่ยเรื่องมาก 555

มาดูรูปหลับจริงกับหลับปลอม ลูกๆ น่ะหลับจริง นอนดูทีวีกันเงียบๆ ย่องไปดูอีกที นอนหลับเน่ากันหมด 555 ส่วนไอ้ก๊อตใหญ่กะไอ้ก๊อตเล็กนั่น พ่อมันนะตอ..มากๆ นอนกอดกะลูกก็บอกถ่ายรูปให้หน่อย พอไปเอากล้องมาก็ทำเป็นแกล้งหลับ รูปแรกไอ้ตี้เล่นด้วยนิ พออีกรูปลูกลืมตาโตเชียว มีแต่อีบ้าพ่อมันทำแกล้งหลับ เชอะ เหอะ ไอ้บ้า

ส่วนอันนี้ไอ้ตี้ก่อเหตุ 555 อยู่กะมันสองคน ถ้ามันเงียบๆ ไปก็ต้องรีบย่องไปดูว่ามันทำอะไรมิดีมิร้ายหรือปล่าว เพราะปกติมันจะขี้อ้อนกับแม่มากๆ จนน่ารำคาญสุด แต่พอมันเงียบๆ ก็น่าห่วง 5555 เตรียมผ้าขี้ริ้วเตรียมม๊อบได้เลย ถ้ามันไม่เท ปั๊ม ทำอะไรหก ก็ถือว่าโชคดีมากๆ แต่วันนั้นมันเงียบมากๆ ได้ยินเสียง บี๊บๆๆๆ จากตู้เย็น แสดงว่ามันอยู่ในครัว ตั้งไอ้อะลาร์มไว้ถ้าฝาตู้เย็นไม่ปิดภายใน 90 วินาที อะลาร์มก็จะบี๊บๆๆๆๆๆๆ สิ่งแรกที่เห็นคือมันก้มๆ เงยๆ กินเค้ก แต่เปิดตู้เย็นไว้ พอมันเห็นแม่ก็ไม่สะทกสะท้านกินต่อเฉย พอถามทำไรก็ eat eat eat พูดได้แค่นั้น 555 เลยคว้ากล้องไปจัดการซะ พอกินจนพอใจแล้วก็เอาไปเก็บเอง แต่ปากกับจมูกที่เลอะนั่น แม่ต้องรีบจัดการก่อนที่มันจะเช็ดตามโซฟา แล้วมือไม้ก็จะเปะปะป้ายไปหมด เดี๋ยวจะกลายเป็นเรื่องใหญ่

ส่วนอันนี้เป็นอาหารของอีแม่ขี้เกียจกับไอ้ลูกกินยาก บางวันมันก็กินดี บางวันก็อิดออดเหมือนกัน ส่วนไอ้กระป๋องข้างล่างน่ะเป็นของโปรดของพ่อกับลูก อีแม่จับปุ๊บเป็นโดนลูกผัวด่า อีเบาหวานไม่เจียม 5555 เห็นบ่นๆ กันว่า เวลาไปรับยาเที่ยวหน้าลากมาเยอะๆ นะ เพราะตอนนี้ลดราคาอยู่เหลือ 2 ป๋อง $5 จาราคาเต็มป๋องละ $3.79 พ่อชอบไอ้ราสพ์เบอรี่ทวิสต์ ส่วนลูกชอบสูบซิก้าร์สอดไส้

คัน คัน คัน คัน

อากาศบ้าๆ บอๆ เดี๋ยวอุ่นขึ้นมา 2-3 วันนี้เกิดหนาวเยือกขึ้นมาอีก ลมแรงมาก แถมบอกว่ามี dust storm อีก เป็นคนที่คันคะเยอมากมายกว่าใครๆ อยู่แล้ว เลยคันกันไปยกใหญ่ นอกจากคันด้วยโรคจิตที่อีมี่เอาเหาเข้าบ้าน พ่อ แม่ลูก เกา หัว หู หาง แก่กๆๆๆๆ หาอะไรชะโลมทาทั้งวี่ทั้งวัน ยิ่งอีพวก Body Lotion & Body Cream ของ Bath & Body Works ช่วยอะไรไม่ได้อยู่แล้ว เข้าใจเอาเองมาตลอดว่าของพวกนี้ใช้โลชั่นหรือครีม-เกรด “กิโล” คือมีส่วนประกอบดีๆ อยู่ใน % ต่ำๆ จุดขายหลักคือ “กลิ่น” แฟนซีมีให้เลือกมากมาย และแพ๊คเกจน่าจะเป็นเรื่องรองๆ ลงมา ก็เลยไม่ค่อยได้ซื้อพวกโลชั่นหรือครีมยี่ห้อนี้มาเท่าไหร่ หนักไปทาง Liquid Soap, Bath Gel, Shower Gel และ Bath Foam มากกว่า แต่ก็ซื้อตอนเค้าลดแหลกเหลือขวดละ 2-3 เหรียญ เท่านั้น จริงๆ แล้วคนที่สนุกใช้คือลูกและผัว ตัวเองเป็นคนติดอ่าง 555 ติดอาบน้ำอ่างตั้งแต่เมืองไทยแล้ว 555 เพราะชอบแช่น้ำอุ่นจัดๆ เลยไม่ค่อยใช้สบู่ จะใช้สบู่ก็เฉพาะจุด จุด จุด คือ แถวง่ามๆ เท่านั้น 5555 ง่ามแขน ก็ จั๊กกะแร้ไง ง่ามขา ก็ รู้ๆ กันอยู่ 555

กลับมาเข้าเรื่องคันๆ คือไม่ใช้โลชั่นแฟนซียอดนิยมใด จะหาซื้อแต่แบบที่ rich มากๆ แต่กลิ่นต้องไม่ “อวล” หอมหึ่งมากมาย หรือ สาปสางเขียว ไม่มีกลิ่นเลยก็ดี ก็เลยใช้ไอ้ 4 ขวด (หลอด) รูปบนซ้ายมาตลอด แต่พอมันคันๆๆ แบบไอ้ครีม โลชั่น พวกนั้นเอาไม่อยู่ ทาจนมันเมือกแบบนั่งนอนไม่ได้ เดี๋ยวเลอะเปอะเปื้อน แต่แป๊บเดียวแหละ ผิวแห้งอีกแล้ว เลยไปซื้อไอ้ JOHNSON'S ® Baby Oil Gel with Aloe Vera & Vitamin E มาใช้ ใช้อยู่เกือบอาทิตย์แล้ว เรียกว่าเป็น my number one ตอนนี้เลย กลิ่นก็น่ารัก 555 เบบี้ดี แต่ใช้ยากนิดนึง บีบยาก มือไม้มันเมือก กลับไปจับขวดอีกบีบๆๆๆ ลื่นเหนอะ เลยเอาใส่ขวดปั๊มซะหมดเรื่องหมดราว สะดวกดี

คราวนี้มาถึงหนังกะบาล คันๆๆๆ อิ๊บอ๋าย ใช้แชมพู ครีมนวดอะไรก็ไม่หายคัน ทั้งคันโรคเรื้อนอยู่เป็นทุนมากมายแล้ว OLUX^® Foam ยาที่ใช้ - ก็เป็น Class I steroid power เลยเชียว ยิ่งใช้ผิวยิ่งบาง แต่ก็ใช้มาเกือบ 5 ปีแล้ว (on & off) แล้วแพงโคตรๆ ด้วย (หลอดละ 100g ใช้ได้ประมาณ 2 สัปดาห์) co-pay 20% ต้องจ่ายประมาณ 70 เหรียญ ราคาเต็มสยองมาก ถ้าไม่มีประกันคงย้ายไปอยู่หมู่บ้านขึ้ทูตกุดถังนานแล้ว 5555 นอกเหนือจากใช้ไอ้โฟมราคาทองคำนั่นแล้ว ก็ใช้ไอ้ Scalpicin Maximum Strength สลับสับหว่างเรื่อยมา ไอ้นี่ซื้อได้ที่ drugstore ทั่วๆ ไป ราคาประมาณ 7 เหรียญ ตอนนี้คันหัวก็บีบๆ ทาๆ ยีๆ หนังกะบาล มันก็พอทุเลาแหละ ส่วนไอ้ Head & Shoulders soothing lotion ใช้แล้วไปไหนไม่ได้เพราะผมกังๆ แข็งๆ เวลาเกาๆ สางๆ ก็เป็นคราบขาวๆ ตุ๊เรดมากๆ มันก็พอทำให้ทุเลาหายคันลงบ้าง แต่ไม่ชอบเลย ส่วนไอ้กันแดดขวดทองนั่นเอามาแปะให้มันเต็มๆ กรอบรูปเฉยๆ เป็นกันแดดที่ชอบอยู่ตอนนี้

ลืมบอกไปวันนี้ตื่นมาจัดการไอ้รอมมี่ไปโรงเรียนเสร็จก็อาบน้ำแต่งตัวไปให้เค้าเจาะเลือด เสร็จรวดเร็วเกินคาด จบไปหนึ่งธุระ ตานี้มาดูรูปบุตรธิดากัน วันนี้อีมี่มีเกมส์ มันโทรมาตามให้ไปเชียร์ (โรงเรียนไอ้กันก็ดีงี้แหละ มีโทรศัพท์ให้เด็กๆ ใช้ฟรีๆ 555) วันนี้แข่งที่โรงเรียนมันใกล้ๆ บ้าน แดดแจ๋แต่ลมแรงมาก (แรงน้อยกว่าเมื่อวาน เมื่อวานน้องๆ พายุเลยแหละ) พอลงรถได้ลืมระวังตัว ปล่อยไอ้ตี้วิ่งเป็นนางแบบอิสระเสรีนิวฟรีด้อมเลย ไล่จับมันไม่ไหวเลยลากมันไปที่รถ จกเอารถเข็นมันออกมาแล้วล๊อคมันให้เป็น Dr. Hannibal Lecter อีก 555 แต่หนาวมากเลยต้องเอาผ้าห่มที่ติดไว้มนรถมาห่อมัน จริงๆ มีผ้าห่มนวมแบบเป็นถุงซิปติดรถเข็นเลยนะ รูดปิดเปิดสะดวก เพิ่งเอาออกไม่นานมานี้เอง เพราะเห็นว่าไม่หนาวแล้ว ดูมันทำกระพือเข้ากระพือออก

วันนี้ทีมของอีมี่เป็นทีมเหย้า HomeTeam แพ้อีกแล้ว 555 ดูไอ้ทีมโรงเรียน John Adams หน่วยก้านหนาแน่นกว่าเยอะ แถมเฟอร์นิเจ้อร์เพียบ 555 (อนาคตโรงเรียนใหม่ของอีรอมเค้าแหละ) พอตอนแยกย้ายกันกลับเค้ามีทำแถวแบบ “รีรี ข้าวสาร” ให้ทีมเหย้ามุดกลับเข้าไปใน duct out น่ารักดี จากนั้นทีมอีมี่ต้องวิ่งรอบสนาม 5 รอบประจารให้เพื่อนๆ ที่โรงเรียน “โห่” เป็นการลงโทษ ที่เจือกแพ้ 555

ดอกกุดาบ จ้า ดอกกุดาบ 555 บ้านนี้กุหลาบเยอะ แต่สุขภาพห่วยมา แมลงลง มีต้นนึงดอกสีม่วงอ่อน ม่วงจริงๆ นะ ไม่ใช่ชมพู ดอกดกมากๆ เวลาตัดไอ้กุหลาบบ้านนี้ปักแจกันก็ต้องล้างแช่น้ำอยู่นานเพื่อเอาไอ้แมลงทั้งหลายออก ส่วนแจกันล่างซ้ายนั่นเป็นรูปเก่า ดอกกุหลาบชุดนั้นจากบ้านเก่า มีสีม่วงเข้ม สีแดงเดือด สวยๆๆๆๆ

Annual Physical Check-Up

จริงๆ เริ่มไปหาหมอตั้งแต่ปลายๆ กุมภาฯ แล้วแหละ เพราะตอนนั้นรู้สึกไม่ค่อยสบายตัว นอกเหนือไปจากอ้วนใหญ่ยักษ์แล้ว ก็นอนไม่ค่อยหลับ difficulty sleeping, tired of being tired, constantly thirsty and craving for sweets. พอไปหาหมอ ก็พอดีกับถึงเวลาต้องเช็คอัพประจำปี คุณหมอดำปื้ดก็ส่งต่อให้ไปที่ศูนย์… เพื่อไปเจาะเลือดและเก็บฉี่ไปตรวจ แล้วเค้าก็จะส่งผลกลับมาที่โรงบาล

หมอพูดอะไรก็ “เชื่อง” แหละ ทำตามอย่างว่าง่าย พอวันนี้ไปตรวจจริง (5555 มีเผาจริง เผาหลอก 555 เพราะหมอด๊ำดำเธอแค่สกรีนหยาบๆ แล้วก็จ่ายยานอนหลับให้ไปซื้อหามาแด๊ก พอกินเข้าไปหลับเป็นตาย ง่วง drowsy ไปอีก 18 ชั่วโมง ม่ายหวาย ม่ายชอบ กินไปคืนเดียว เลิกรากัน) หมอวันนี้เป็นป้อจาย brunette ตาสีฟ้า….ซะ หลอปานกลาง ได้คะแนนความเป็นหมอบวกเข้าไปอีก เลยหล่อโคตรๆ ชื่อ บักคาน Karl 555 ตรวจถี่ยิบ แหกหูแหกตา เกาขี้กลากดูอย่างทั่วถึง ยืน นั่ง ก้ม เงย บิด ซ้าย ขวา หน้า หลัง ดั๊นไม่ให้วิดพื้นกระโดตบซะด้วยเลย 555 แต่ให้เลิกคิ้ว หลิ่วตา เป่าปาก แก้มป่อง ซ้ายทีขวาที แล้วก็บอกว่า ริ้วรอยร่องลึกบนหนังหน้ายังไม่มี - ดีใจกี๊สๆ เย้… แต่ สิว ฝ้า กระ ตรึม 5555

พอพี่แก “เฉลย” ผลเลือด ผลฉี่ ให้แซบบบ…. ก็จุกเลย 5555

ฉี่เหมือนจะเป็น UTI - Urinary tract infection หรือ ท่อทางเดินปัสสวะ (ปัดสวะ) อักเสบ ถามอยู่นั่น ฉี่ถี่บ่อย เจ็บปวด หรือสีสันสวยงามปกติหรือไม่ คำตอบก็คือ ปั๊กกะติ๊ดีค่า อีหมอก็ทำสีหน้ากังวล เพราะผลออกมาไม่ค่อยดี เลยแย๊บๆ ไปนิดว่า ตอนไปเก็บฉี่น่ะ เพิงหมด ปจด. มีผลอ๊ะป่าวคะคุณหมอขา… ก็เลยบอก it could be…blah blah จบเรื่องฉี่ซะที

เลือด เลือด ข้าต้องการเลือด…ไม่ได้เป็นปอบผีฟ้าหรอก แต่ เสือกเป็น Anemic - Iron deficiency anemia มะเล็ดเกล็ดเลือดแดงต๊ำต่ำ หมอคานเลยบอกให้ไปหาเก็บเศษเหล็กกิน 555 ถ้าไม่สะดวกก็ให้ไปซื้อ ธาตุเหล็ก (Ferrous sulfate is used to treat iron deficiency anemia.) มารับทานซัก 6 เดือน พอฟังแล้วก็ สิ-ฮาก-เด้อ ยาเชี่ยนี่ กินแล้วอยากอ้วกแตก มันระคายเคืองกระเพาะอาหาร แล้วห้ามกินยานี้กับผลิตภัณฑ์นม รู้ดีรู้จริง เพราะเป็นคนที่โลหิตจาง (ต่ำ) อยู่เรื่อยๆ on & off มาตลอด แล้วโรคทรัพย์จาง-รักษาได้ป่าว หมอคาน

ผลเลือดที่อยากรู้มากๆ อีกอัน ก็ออกมาให้สมหวัง คือ เบาหวาน จ้า เบาหวาน เลขที่ออออกกกกก….126 หลัง fasting is no good… เลยต้องมีการไปเจาะเลือดตรวจละเอียดมากกกก…อีกครั้ง ว่า ต้องกลับมากินยากดเบาหวานหรือปล่าว เซ็งว่ะ

ผลอีกอันที่รู้อยู่แก่ใจ คือ ไขมันในเลือดสูงแบบน่าห่วง ถึงไม่สูงปี๊ด แต่ผลคลอเรสเตอรอล และ ไตรกลีเซอร์ไรด์ (Cholesterol, LDL, HDL, and Triglycerides) ก็ดูไม่ค่อยดี หมอคาร์ลบอกว่าน่าจะควบคุมได้เองยังจะไม่จ่ายยาให้ แต่ไม่บอกตัวเลขมา-ให้หมออู๋ได้วิเคราะห์เองบ้าง กลัวแย่งอาชีพ 555 แต่สั่งงด ลด ละ เลิกอาหารมัน กิน fish oil เพิ่มด้วย และ ออกกำลังกายมั่ง…อีอ้วน 555 แต่พอเราบ่น..อิชั้นอ้วนจะตายห่าแล้วหมอ พี่คาร์ลก็บอก โน๊ โน่ ยู ลุ๊ค เกรท….กรูเนี่ยนะ Great หรือ Great Dane กันแน่วะ

ท้ายสุด สุดท้าย คือ โรคขี้เรื้อน 5555 Psoriasis พี่คาร์ลก็ เปิดผม หัว หู เกาขี้กลากดูใหญ่ 555 ขอดู ข้อศอก หัวเข่า (ไม่ขอดูหัวหน่าว 555) และตาตุ่ม แล้วก็บอกดูดีนี่ under control ควบคุมได้ (ห่า) ไรวะ คัน เกา หิมะร่วง น่ารังเกยจ ทั้งปีทั้งชาติ ทำหน้าเซ้งตดให้หมอดู แกหลงกลก็เลยเขียนใบสั่ง OLUX Foam ให้ 5555 ตานี้ก็ไม่ต้องไปหา Dr. Hoffmann 555 แพงอิ๊บอ๋ายเลยแหละ Dermatologist คนนี้แพงมาก คลีนิคเธอหรูมาก เหมือนไปเที่ยวภัตาคารญี่ปุ่นหรูๆ งามโพด เข้าไปแล้วหนาวเลย บรรยากาศสูบเลือดมากๆ ยิ่งไปนั่งรอแล้วมองคนไข้คนอื่นๆ แล้ว belittling เหลือเกิน แค่ที่ลานจอดรถก็ทุเรศมากๆ โตต้าเน่าๆ ฝุ่นเขรอะของอิชั้นดูโดดเด่นเลยแหละ เพราะเค้าขับกันแต่รถพื้นๆ กัน พวก เล็กสัตว์ แจ๊คกว่า เมอเซดีส บีมเม่อร์ 5555 แถมเอี่ยมอ่องส่องแสงกันซะด้วย อยากจะไปจอดอีก 3 บล๊อคแล้วเดินไปเลย 555 สรุปไม่ไปหาแม่นางแคธลีน ฮ๊อฟแมนน์ อีกแล้ว 555 แล้วเธอก็ไม่ค่อยยอมให้ฟาร์มาซีโทรไปรีฟิลใบสั่งยาด้วย ชอบฝากบอกผ่านไปให้เพเชี่ยนแวะมาตรวจดูดีฝ่า เชอะ บิลๆๆ แอนด์ อะนัตเต้อบิล รู้ทันหรอกจ้า

รูปนี้ตั้งแต่เดือนก่อน ไอ้ตี้อาละวาดในรถ ผมยังยาวทั้งพี่ทั้งน้อง

ก่อนที่จะร่ำลาหมอคาน หรือ พี่คาร์ล ก็บอกให้ทำนัดให้บุตรธิดามาเช็คอัพซะด้วยเที่ยวหน้า เพราะไอ้ก๊อตตี้ดูเหมือน allergy คุกคามมัน ขอบตาแดงๆ แล้วจะรีเฟอร์ไปให้พบกับ Speech Therapist ด้วย ส่วนอีมี่ดูแข็งแรงกระบือถึกดี แต่ก็มาเช็คๆ ให้เสร็จๆ ซะ แล้วคุณแม่อย่าลืมไปแวะให้แดร๊กคูล่าเจาะเลือดด้วยนะกั๊บ

ลืมบอกไปว่าวันี้ไม่ได้ไปกับไอ้ตี้ ตัว-ตัว หรอก เพราะเมื่อวันจันทร์ โทรไปบอกรพ. ว่า ไปตอน 9 โมงครึ่งไม่ได้ อยากไปตอนบ่าย เสียงตามสายบอกว่า โอเค พอวันนี้ก็เลยไปรอรับอีมี่ที่สีแยก แล้วก็บึ่งไปซื้อแม๊ดโดเน่า ให้ลูกๆ กินในรถ พอไปถึงก็เอาไอ้ตี้ออกจากรถเอามันมัดติดไว้กับรถเข็นแบบ Dr. Hannibal Lecter เลย 555 มันเลยไม่ได้ออกมาอาละวาด น่าฉงฉานมากๆ พอพยาบาลเข้ามาวัดความดันแม่…ไอ้ตี้ร้องไห้น้ำตาไหลพราก กลัวแม่ตาย ๆๆๆ พอพยาบาลนั่งซักประวัติ กินยาไรอยู่ แพ้ยาไร บลาๆๆๆ มาถึงมีลูกกี่คน เค้าหันไปมองลูกๆ ของอิชั้นแล้วก็กรอกฟอร์มไปว่า 2 boys 555 อีมี่เห็นแล้วโกรธ แม่เลยติติงไปว่า 1 หญิง 1 ชาย ค่า เค้าก็ขอโทษขอโพยใหญ่ แล้วก็บอกว่าผมเผ้าท่าทางเหมือนบอยมากๆ ขอโทษนะคะ 5555

วันนี้ไม่ต้องรอนานมาก ไปถึงโรงบาลเกือบ บ่าย 2 ออกมาตอน 3 โมงครึ่ง รวดเร็วเกินคาดมากๆ เลยแวะเอาอีมี่ไปโยนที่โรงเรียนให้ซ้อมซอฟท์บอล แล้วขับรถไปซื้อขนมน้ำดื่มมานั่งรอลูกในรถจะได้กลับบ้านพร้อมๆ กัน ตอนอีมี่ลงรถแล้วแม่ออกรถ ไอ้ตี้ ชักดิ้นชักงอ หวีดร้องจะไปหาพี่มันใหญ่ พอซื้อเป๊บซี่ให้แด๊ก…หายโมโหเป็นปริดทิ้ง พอถึงบ้านถามอีมี่หิวป่าว จะอบแซลม่อนให้กิน จะกินป่าว ทำเงียบๆ ไม่สน ห่วงเล่นเกมส์ เลยถามไปอีก จะกิน Salmonella (ไข้รากสาด) หรือปล่าว มันรีบตอบรำคาญตัดมาว่า YES Mom! กร๊ากกก…. จะไปคุ้ยขยะทำให้มันกินดีมั๊ยเนี่ย 5555